Man and the Cat | మనిషి – పిల్లి కధ | Telugu Kids story - Humanity Friendship |

 మనిషి – పిల్లి కధ - Man and the cat 

Man and the Cat | మనిషి – పిల్లి కధ | Telugu Kids story - Humanity Friendship |

ఒకసారి ఒక పిల్లి చెట్టు పొదలో చిక్కుకుని, బైటికి రాలేక, అరుస్తోంది. 

“మ్యావ్, మ్యావ్” అన్న అరుపు విని ఒక అతను దానిని చిక్కులోంచి బైటకి తీసుకురావాలని ప్రయత్నించాడు. 

కానీ పిల్లికి అది అర్ధం కాక, మనిషి దగ్గిరకి రాగానే, చేతిమీద బరికింది, భయపడుతూ. 

ఇంకొక అతను ఇది చూసి, “పోనిలే అలాగే వదిలెయ్యి…అది జంతువు, దానికే ఎలా బైట పడాలో తెలిసిపోతుంది” అన్నాడు.

కానీ మొదటి అతను వదిలెయ్యలేదు. మళ్ళీ మళ్ళీ ప్రయత్నించి, పిల్లిని ఆ చిక్కులోంచి రక్షించాడు. 

“అవును. పిల్లి జంతువే. 

దాని నైజం దాని జోలికి వచ్చినవాళ్లని గీరటం, గాయం చెయ్యటం. 

కానీ నేను మనిషిని. నా నైజం జాలి, దయ కరుణ,” అన్నాడు .

కథ యొక్క నీతి: 

నిన్ను అందరూ ఎలా ఆదరించాలనుకున్నావో, అలాగే నువ్వు ఎదుటివాళ్లని ఆదరించు. నీ మానవత్వపు విలువలు వదలకు.

Man and the Cat  మనిషి – పిల్లి కధ | Telugu Kids story - Humanity Friendship |

Once a cat is trapped in a tree bush, unable to get out, screaming.

He heard a shout of "Maw, maw" and he tried to get it out of the mess. But the cat did not understand it, and when the man approached, it fell on his hand, frightened.

Another saw it and said, "Leave the pony alone, it is an animal, it knows how to get out of itself."

But first he did not leave. Tried again and again and saved the cat from that entanglement. “Yes. The cat is an animal. Its purpose is to scratch and injure those who fall into its trap. But I am a man. My sincere pity, kindness, ”he said.

Ethics of the story:

Treat everyone the way you want them to treat you, as well as you. To abandon the values ​​of your humanity.

Okasāri oka pilli ceṭṭu podalō cikkukuni, baiṭiki rālēka, arustōndi.

“Myāv, myāv” anna arupu vini oka atanu dānini cikkulōn̄ci baiṭaki tīsukurāvālani prayatnin̄cāḍu. Kānī pilliki adi ardhaṁ kāka, maniṣi daggiraki rāgānē, cētimīda barikindi, bhayapaḍutū.

Iṅkoka atanu idi cūsi, “pōnilē alāgē vadileyyi…adi jantuvu, dānikē elā baiṭa paḍālō telisipōtundi” annāḍu.

Kānī modaṭi atanu vadileyyalēdu. Maḷḷī maḷḷī prayatnin̄ci, pillini ā cikkulōn̄ci rakṣin̄cāḍu. “Avunu. Pilli jantuvē. Dāni naijaṁ dāni jōliki vaccinavāḷlani gīraṭaṁ, gāyaṁ ceyyaṭaṁ. Kānī nēnu maniṣini. Nā naijaṁ jāli, daya karuṇa,” annāḍu.

Katha yokka nīti: 

Ninnu andarū elā ādarin̄cālanukunnāvō, alāgē nuvvu eduṭivāḷlani ādarin̄cu. Nī mānavatvapu viluvalu vadalaku.

#pedaraasipeddamma #TeluguComedyStories #comedystories #telugustories #kathalu #telugukathalu #telugustories #friendshipstories 

#DevotionalStories 

కొంగ మరియు పీత (ఎండ్రకాయ), Stork and Crab Panchatantra Telugu Friendship stories

monkey kothi telugu lo stories kathalu, Telugu Stories, Telugu Kathalu, Kadalu, Kadhalu, Neethi Kathalu, Kids Kathalu, chinna pilla la kathalu, buddi kathalu, neethi pilla la kathalu, comedy kathalu, moral stories, chanda mama kathalu, tenali rama krishna kathalu, jokes, telugu joke kathalu, papa la kathalu, bujji kathalu, chinnari kathalu, bangaru kathalu,  telugu good stories, telugu children stories, moral stories kids, telugu lo moral stories, telugu lo kids stories, friendship story, friendship kathalu

ఎడ్వంచర్ (కథ) | Adventure Story Telugu Lo Stories  |  -నర్సాపేట ఒత్సల

ఎర్రమట్టి లైసెన్సు కోసమో, పందిపెంట పర్మిట్ కోసమో మాడిశెట్టి మాణిక్యాలు గుప్త ఆదరాబాదరా సిటీకి వెళ్లవలసి వచ్చింది.

‘‘ఎందుకయినా మంచిది! ఎటిఎంలో డబ్బేసి, అక్కడికి పోయింతర్వాత మళ్లీ అక్కడ ఎటిఎంలో గోకి తీసుకో!’’ ముందు చూపు గాక ముందు చూపున్న మిత్రుడు విశ్వనాధం గుప్త అడక్కుండానే సలహా ఇచ్చాడు.

‘‘శింగినాదం! జీలకర్ర! ఆ ఎటిఎంలు గోకటాలు, నాకటాలు నాకు తెలవ్వు! అదీకాక ఎటిఎంలో వేసేసిన డబ్బే చాకచక్యంగా దొబ్బేస్తున్నారట! అసలు రోజులు బాగాలేవు!’’ అన్నాడు మాణిక్యాలు గుప్తా.

తగుమాత్రంగా నిట్టూర్చి,

‘‘సరే! నీ ఇష్టం! నువ్వెడుతున్నది పట్నం! అక్కడ చోరులు, జారులు, క్రూరులు, సంఘ విదూరులు జాస్తిగా ఉంటారని వింటున్నాం! పట్టపగలే గత మాసం కాలేజీకి వెళ్లే అమ్మాయిని నలుగురు కుర్రాళ్లు డోర్‌లేని జీపులో పడదోసి-వూరు బయటికి తీసుకుపోయి రాక్షసంగా చెరిచేరుట! పేపర్లో వేసారు! తర్వాత నీ ఇష్టం!’’ అన్నాడు విశ్వనాధం గుప్త.

‘‘అదికాదూ! ఖర్చులికి ఓ అయిదువేలు జేబులో వేసుకుపోతున్నాను! అంతగా అక్కడ ఇంకా డబ్బవసరం పడితే ఇంటికొచ్చి డీడీ పంపిస్తాను!’’

‘‘సర్లే! డబ్బులేకుండా ఈరోజుల్లో పన్లవుతయ్యా? మనిషి గుండెకాయే డబ్బు, డబ్బు అని కొట్టుకుంటుంది! నీకు తెలవందేముంది? కొబ్బరికాయ కొట్టకుండా, ముడుపులు కట్టకుండా దైవదర్శనమే కాదు! ఇది ప్రజాస్వామ్యం!’’ అన్నాడు విశ్వనాథం.

‘‘చెప్పేను గదా! ఏమైనా దండిగా పిండి పెట్టవలసి వస్తే వాపస్ వచ్చేక డిడి తీసి పంపిస్తానని?’’

‘‘సర్లే! ఇంతకీ పట్నంలో ఎవర్ని కలవాలని వెడుతున్నావ్?’’

‘‘ఇంకెవరు! ఉన్నాడుగా మనూరి ఏడుచింతల ఏడుకొండలు? లఘు పరిశ్రమల మంత్రి కింద పనిచేసే పి.ఎస్.

‘‘ఓహో! ఏకాంబరం కొడుకు ఏడుకొండలా! ఐతే నువ్వు సిటీలోని మైసూర్ హోటల్‌కి వెడితే ఆయన్ని వీజీగా పట్టుకోగలవు! మన వూరు వాడే కాబట్టి నీ పని కొద్దిలో అయిపోచ్చు!’’ అన్నాడు విశ్వనాథం

‘‘సరే! మర్నే వస్తాను. రాత్రికి ప్రయాణం, గుడ్డ గోచులు సర్దుకోవాలి!’’ అన్నాడు మాణిక్యాల గుప్త.

‘‘సర్దు కోవడం సరే! నువ్వేమో చూడబోతే పుట్టి బుద్ధెరిగి ఎన్నడూ వూరి పొలిమేర దాటి ఎక్కడికీ వెళ్లని ఆగర్భ అర్భకుడివి! జేబులో డబ్బు, దస్కం జాగర్త! అక్కడ ఆలోచిస్తూ నించుంటేనే కన్రెప్పలు కత్తిరించుకుపోయే జాదూగాళ్లుంటారు! రిక్షా వాళ్లు కూడా కొత్తవాడివని వాసన పట్టేరో-అడ్డగోలుగా కిరాయి చెప్పి మూలగ లాగుతారు!’’ అన్నాడు అనుభవజ్ఞుడయిన విశ్వనాధం.

‘‘ఆయ్! నేనంత వెర్రి వెంగళప్పనా ఏం?’’ అన్నాడు మాణిక్యాల గుప్త.

‘‘అంటే ఎంతో కొంత వెర్రివెంగళప్పవని ఒప్పుకున్నట్టేగా? వెధవ్వేషాలు మాని నా మాట విని ఒక పని చెయ్’’

‘‘ఒకటి కాకపోతే రెండు పన్లు చేస్తా! ఏంటవి?’’

‘‘ఎక్కడికి వెళ్లినా రిక్షా బాడుగ ఐదులోపు బేరమాడు! ఆంతకన్నా ఎక్కువ పెట్టమాకు! ఆరిపోతావ్!’’ అన్నాడు విశ్వనాధం.

* * *

ఎర్రబస్సులో గుంటూరు వెళ్లి, అక్కడ రైల్వే బుకింగ్‌లో సెకండు క్లాసు టిక్కెట్టు తీసుకుని పట్నం వెళ్లే రైలెక్కాడు మాణిక్యాలు

దేశ పౌరులని పుక్కిటబట్టి-రైసు మిల్లులో జల్లెడలా వూగుతూ వానపాములా రైలు సాగిపోయింది.

ఎవరివైనా తెలిసిన మొహాలు కనబడతాయేమోనని ఆశతో కంపార్టుమెంట్లో చూపులు తిప్పి చూసాడు. ఉహు! మాణిక్యాలు గుప్తాకి తెలిసిన ఒక్క శాల్తీ కూడా తగల్లేదు.

సోడా మిషన్ గ్యాస్ వదిలినట్టు నిట్టూరుస్తూ కిటికీకి ఎదర లాంగ్ బెంచీ మీద ఖాళీ జాగా దొరికి-చటుక్కుని మ్యూజికల్ చెయిర్ ఆటల్లో మల్లేకూర్చున్నాడు. ఆ లాంగ్ బెంచీకి హాయిగా ఆనుడు కూడా ఉన్నది.

ఎదర కిటికీలోంచి చల్లగాలి హోళీలో పిచికారీతో వసంతం చిమ్మినట్టు వీస్తున్నది.

తనకి తెలీకుండానే కళ్లు మూతలు పడుతుంటే బెంచీకి ఆనించిన నడుం ముందుకు లాక్కున్నాడు.

పేసింజరు రైలు చిన్న స్టేషన్లలోనూ ఆగుతూ, ఇష్టంలేని పెళ్లి కూతురు కాపురానికి వెడలినట్టు పోతున్నది.

ఒళ్లు పెరిగిన వాళ్లమల్లే చెట్లు, చేమలు విరుచుకుపడిపోయున్నాయ్ గాలిని కోసుకుంటూ- వుండి వుండి బొంగురు గొంతుకతో కూత పెడుతూ రైలు వెడుతున్నది.

సిటీ సమీపిస్తున్నదో ఏమో-కంపార్ట్‌మెంట్‌లో అలబలం ఉద్ధృతమవుతున్నది. ఎవరికి వారు సామాన్లు సర్దుకునే పనిలో ఉన్నారు.

ఏమీ తోచక ఎదర కిటికీకి ఆనుకుని కూచున్న పెద్దమనిషిని అడిగేడు మాణిక్యాలు

‘‘మీరెందాకా?’’

‘‘నేను పట్నం! మీరెక్కడికి?’’ అడిగాడు కిటికీకి తల అంకితం చేసి కూచున్న వ్యక్తి.

‘‘నేను సిటీకి కాదులెండి! మరో చోటికి వెళ్లాలి.’’

కిసుక్కున రబ్బరు ముక్క అడ్డంపెట్టి గోలీ సోడా కొట్టినట్టు నవ్వేడా వ్యక్తి.

‘‘ఏవిటో వెర్రిమాలోకం! పిచ్చిబట్టినట్టు నవ్వుతాడేమిటీ! తను చెప్పిన సమాధానంలో నవ్వు మొలిపించే మాట ఏముందీ?’’ అనుకున్నాడు మాణిక్యాలు గుప్త.

గొడుగుని చూసిన గొడ్డులా పరికించేడు.

తననే చూస్తూ- వెలువడే నవ్వుని బలంతంగా ఆపుకుంటున్నాడు కిటికీ పక్క జాగా తాత్కాలికంగా రిజిస్టరు చేసుకున్న పెద్ద మనిషి.

మాణిక్యాలు గుప్త అదేమీ పట్టించుకోకుండా తలవంచుకుని గోళ్లలో మట్టి తీసుకుంటూ కూచున్నాడు.

అంతలో పెట్టెలో

‘‘పట్నం వచ్చింది! పట్నం...! అలబలంగా అంటున్నారు జనం.

తత్తరపడుతూ లేచి నించుని-రద్దీలో జనాన్ని నెట్టుకుంటూ పోతే ఎక్కడ పక్క జేబులో పైకం చక్కగా కొట్టేస్తారోనన్న భయంతో నిదానంగా, గాలిలో గంధర్వుడులా రైలుపెట్టె దిగి ప్లాట్ ఫాం మీద కాలుపెట్టాడు.

ఆశ్చర్యం! తనతో మరో చోటికి వెళ్లాలన్న పెద్దమనిషి ప్లాట్ ఫాం మీద నిలబడి దర్శనమిచ్చేడు.

‘సందేహం లేదు! వీడెవడో పాకెట్ మార్! పెద్దమనిషి రూపంలో వున్న ఆషాఢభూతి!’ అనుకుంటూ చకచక మరో అడుగు వేసి-టిక్కెట్లు గుంజుకునే గేటు దగ్గరకొచ్చాడు. నెత్తిన రాళ్ల గుట్టలా లగేజి పెట్టుకుని-లైసెన్సు కూలీలు ఓ పట్టాన గేటు దాటి వెళ్లనిచ్చేరు కాదు, పెన్‌గ్విన్ పక్షిలా గేటు చెంత నిలబడ్డ టిక్కెట్ల కలక్టరు చకచక చేతులాడిస్తూ టిక్కెట్ ముక్కలు తీసుకుంటున్నాడు.

జనాన్ని తప్పుకుని-యంత్రంనుంచి నట్టూడిపడ్డట్టు స్టేషన్ దాటి బయటకొచ్చేసరికి పావు గంట పట్టింది.

బయట రిక్షావాళ్లు-గుడి దగ్గర బిచ్చగాళ్లమల్లే ఎగబడుతున్నారు.

మరీ మీసాల్లేని ఓ పిల్లిగడ్డం రిక్షావాడు-విడవకుండా మాణిక్యాలు గుప్త అడుగులో అడుగువేస్తూ

‘‘కహా జానా సాబ్! కహా జానా?’’ అంటూ వదలడంలేదు.

నింగిని కాకులు గాలిలో ‘క్యావ్? క్యావ్?’ అని హిందీలో ఏమిటో అడుగుతున్నవి.

‘‘చూడ చూడ ఇక్కడంతా హిందీ మాధ్యమంలావుందే? అవునే్ల హిందువులకి హిందీ మాధ్యమం గాక సింధీ మాధ్యమంగా ఉంటుందా? అనుకునేటంతలో

‘‘కహా జానాసాబ్?’’ అని తన వెంట బడ్డ రిక్షావాడు కంటగింపుగా పాట పాడుతున్నాడు.

‘‘మైసూరు! మైసూరు హోటల్‌కి పోవాలి!-వెల్లకితల పడ్డ బొద్దింకలా చేతులాడిస్తూ చెప్పాడు.

‘‘హా! లే జాయింగే సాప్! కిత్తే సవారీ?’’

‘‘సవారా? సవారేమిటి? నేనేం గుర్రాన్నా, లొట్టిపిట్టనా? సవారీ, జువారీ ఏం లేదు.! నేను-నేను మైసూర్ హోటల్ గయా!’’ చేతులాడిస్తూ చెప్పాడు మాణిక్యాలు గుప్త.

‘‘అచ్ఛా! అచ్ఛా! లేజాయింగే సాబ్!’’ అన్నాడు మేకపోతు గడ్డం రిక్షావాలా.

‘‘ఎంత? ఎంతకి వుతర్తావ్?’’-పిడికిలి బిగించి పైకి కిందికి ఆడిస్తూ అడిగేడు మాణిక్యాలు.

‘‘దేఢ్ రూప్యా దిలాయియే సాబ్!’’

‘‘దౌడ్ రూప్యా లేదు, తౌడ్ రూప్యా లేదు! ఐదు-ఐదు రూపాయలిస్తా! నీకిష్టమైతే రా! లేకపోతే పో!’’ కాంగ్రెస్ ఎన్నికల గుర్తు చూపిస్తూ అన్నాడు మాణిక్యాలు.

‘‘హోరి పిచ్చిముండా బేటా! ఐదు రూపాయలిస్తానంటే నాకేమైనా చేదు?’’ అనుకుంటూ

‘‘గట్లనే యియుండ్రి సాహబ్! మా అసుంటి గరిబోల్లకాణ్ణేగదా మీరు బేరమాడేది?’’ అన్నాడు.

‘‘అట్లారా దారికి!’ అని మనసులోనే అనుకుంటూ రిక్షా ఎక్కాడు మాణిక్యాలు గుప్త...

స్టేషన్‌నుంచి కుడివెంపు కొంచెం దూరం వెళ్లి-అక్కణ్ణించి లెఫ్టుకి తిరిగితే మైసూరు హోటల్ వస్తుంది. ఐతే ఆ కాస్త దూరానికే ఐదు రూపాయలా! అని పేచీ పెడతాడేమోనని సందేహించి-తిన్నగా మార్కెట్ వరకు వెళ్లి అక్కడినుంచి ఎడం చేతివైపు మండి సందులో గుండా వచ్చి మైసూర్ హోటల్ దగ్గర దింపేడు రిక్షావాలా!

పట్టిన చెమట తల గుడ్డతో తుడుచుకుంటూ

‘‘ఉస్! అబ్బ! చాలా చడావ్ వున్నది సాబ్! ఔర్ ఏక్‌రూపాయిప్పించుండ్రి!’’ అన్నాడు రిక్షావాలా.

‘నిజమే పాపం’ చాలా దూరం తీసుకొచ్చేడు-అదీ మోసగించి ఏ వూరు బయటకో తీసుకుపోయి, బెదిరించి జేబులో డబ్బులు లాక్కోకుండా!’ అనిపించించింది మాణిక్యాల గుప్త గారికి!

అందుకే వాడు కోరినట్టు ఐదుకి మరో రూపాయి జతచేసి ఇచ్చేడు. ఆ తర్వాత అంబాసిడర్లో లఘు పరిశ్రమల మంత్రిగారి పర్సనల్ సెక్రటరీ ఏడుకొండలు గారి ఇంటికి తీసుకుపోతానని నమ్మించి మరో తెలుగు సోదరుడు రెండువేలు కొట్టేశాడనుకోండి! అది మరో అధ్యాయం!

Best Telugu Story about Friendship Stories :  https://telugulostories.blogspot.com/2023/05/friendship-story-in-telugu.html

 

Manikya Gupta’s City Adventure

Manikya Gupta had to go to the big city of Hyderabad—sometimes for a license, sometimes for a permit. His friend Vishwanath Gupta gave him some advice:

“Take money from the ATM, then once you reach the city, get more from another ATM!”

Manikya Gupta was worried: “ATMs? I’ve heard people lose their money there! These days, nothing goes smoothly!”

Vishwanath laughed. “Fine, it’s your choice! But remember, the city is full of thieves and tricky people. Just last month, four boys kidnapped a college girl! Read the newspapers! So, be careful.”

Manikya Gupta shrugged. “I’ll carry only five hundred rupees in my pocket. If I need more, I can send it from home.”

Vishwanath shook his head. “Money rules everything these days! Even people’s hearts seem to think only about money. Don’t worry too much; just be alert.”

---

The Journey Begins

Manikya Gupta took a red bus to Guntur and booked a second-class train ticket to the city. The train started moving like a river flowing through rice fields. He scanned the compartments to see if he recognized anyone—no luck!

He found an empty spot on a long bench by the window and sat comfortably. Cool breeze blew in like spring, making him sleepy. He leaned forward, resting his arms, and soon dozed off.

The train stopped at small stations, dropping off passengers like someone delivering wedding guests. Trees and birds passed by quickly, while the train continued its journey.

---

The City Arrival

When he reached the city, there was chaos at the platform. Rickshaw drivers shouted, trying to grab passengers. One little rickshaw driver followed Manikya Gupta step by step, asking,

“Where to, sir? Where to?”

Manikya Gupta waved his hands. “I need to go to the Mysore Hotel!”

The rickshaw driver asked the fare. “One and a half rupees?”

“No! I’ll give five rupees. Take it or leave it!” Manikya said confidently.

The driver nodded and took him carefully through the busy streets to the hotel. Manikya Gupta wiped the sweat from his forehead and thought, “That was a long, tiring ride—but at least I wasn’t robbed!”

Once at the Mysore Hotel, he was ready for the next step of his adventure: meeting the personal secretary of the minister of small industries, Mr. Yedukonda.

---

Moral / Lesson for Kids

1. Always be careful when traveling to new places.
2. Carry only what you need, and don’t let money tempt strangers.
3. Planning and listening to friends’ advice can help you avoid trouble.
4. Sometimes, even small acts—like paying the rickshaw fare correctly—can save you from bigger problems.

 

 

---

Ramu Somu Story in Telugu pdf, friendship stories for Kids, best friends kathalu  

 

నీతి కథల మీద మీ అభిప్రాయం ఏంటి? క్రింద కామెంట్ సెక్షన్ లో తెలుపగలరు. What is your opinion on fables? Can be specified in the comment section below.